prabhu baink new

जिन्दगीं पिच्चागु सः ( कृष्णभक्त बोडेया साहित्य च्वसु )

 कृष्णभक्त बोडे           
सुथसिया च्या नापनापं अखबार स्वयेगु बानिं अखबार न्यायेत पसलय् वनाम्हेस्या ब्वयातःगु छगू न्हूगु दँपतिइ खय् मिखा जूवन । थय्क धलः पौ छु स्वया पासा अरबिन्दया नं बाखं दूगु जुयाः व दँपौ छगू नं न्यानाहया । छेँय् थ्यनेवं अखबार हे मस्वः सें च्या त्वँत्वं बाखं निं ब्वनेगु याना । बाखं स्वस्वं कतःयागु विषयय् जक च्वइम्ह थौं अरबिन्ददाईनं थःगु हे यथार्थ जीवनया बाखं च्वयाबिल । हूबहू थ्याक्क वयागु हे ।
उकुन्हु तक नापला बलय् मेमेगु जक खँ ल्हात। पासां थ्व खँ म्हुतुं पिज्वयेके मफु, थौं ला वक्तब्य हे पिकाः थें बाखं पिब्वयाबिल । वं गुलि तक उकुसमुकुस जुइका च्वनजुइ । नुगः ला चिनां चीमफूत जुइका । बाखं ब्वब्वं जिगु नुगलय् च्वास्स मिन । जितः अनेकथं तर्कना जुल ।
छाय् आः तिनि वयाः अथे धायेमाःःगु धयानि । ख्वीदँ हे मदुनि । दाह्री ग्वाय् फुक्क तुइस्से च्वने धुंकल । म्हम्हि नापं कथि थें वातां च्वनावन । व ला न्हापा नं अथे हे गंसिम्ह खः । अथे खःसा नं पसलय् मालसामान ला ल्वाचालिचि ल्ह्वनेफु । पसःया निंतिं हःगु सामान ला भर्या हे सःता मच्वंसें थःम्हं हे दुने तया बीफुनि । पसलय् ज्या संकेत मनूत तयातःगु दु । अय्नं हालाच्वंतले सिधइ भनं थःम्हं हे याना च्वनि, तर, थौं छु जुयावंगु ?
नाप मलाःगु नं तःन्हु हे दत । जि नं वनेमफु । न्हापा सा पसलय् च्वंबलय्, लाइबलय् दुस्वयेगु याना । आःला छेँ छखा दंगु नं ध्वाखां पिनेलात । लँ हे मलाः, मजी मगाक वनेगु ला खँ हे मजुल । इलय् ब्यलय् छुं ज्या दत धाःसा वं हे अप्वः फोन यानाहइ । जिं ला ताकतुक छकःनिकः जक खः । फोन जक याःसां तुरुन्त तयाबीमसः । उगुं थुगुं ताःहाकः खँ ल्हानाच्वनि । घौ छघौ ला छु निं छु काः । मजुइगु नं गथे । आः छेँय् सं च्वनाच्वने माःगु दु । छुं स्वयेगु मदु । सुं नाप लायेगु मदु । लँ मलाःगु हुनिं सुं अय्च्वंक वनिगु नं मखुत । न्हापा हे नं म्हुतु ला सुम्क च्वनिम्ह हे मखु । बरु आः गथे यानाच्वन जुइ । बाखं स्वस्वं हे जिगु मिखा लःलः धायावल । छगू छगू खँ जिगु मिखाय् न्ह्यपुइ न्हाय्पनय् लालाकाः वयाच्वन ।
“ओहो थथे थ्यंक नं जुल धकाः सा !” जुइ हे मताः का । जुइ नं यो जुइगु का । मजुइक ला च्वइमखु जुइ नि । थौंकन्हय् सुया भाः छु दु ? खँय्तय् जक धाइगु नि–‘आमा बाउको मन छोराछोरी माथि, छोराछोरीको मन दुङ्गा माथी’ ।
बाखं ब्वने हे क्वमचाःनि । अरबिन्ददाइयात छकः नापलाये हथाय् जुल । फोन निं छकः याये ला धया थें छखे बाखं क्वचायके हथाय् । छखे जिं वयागु म्हुतुं मन्यनागु खँ पिब्वया च्वंगु थुइके हथाय् । दुखान्तया सिरियल संकिपा थें ताल । न्हापा हे यक्को बाखं च्वः । बाखं सपूm हे तःगू पिथने धुकंल । अरबिन्द दाइया जीबनया संघर्ष नाप ज्वःलाःगु थ्व हे बाखं जितः दकसिबय् यः ताल । जिगु नुगलय् थुं द्यूवल । छखें क्वाः लखं पूम्ह थें वाथावाथा मिंक पुनाबिल । ब्बने क्वचायेवं हे फोन ल्याः तिया हे छ्वया ।
    “तिरिङ्ग.....तिरिङ्ग.....” घण्टी निथुहे न्याये मलावं फोन ल्हन । सायद ज्याजि छुं मदया सुनानं फोन जकसां याना हइला धका आसं पिया च्वंम्ह वा सुयातं फोन यायेत संम्ह । फोन लिकहे दुगु जुया च्वन ।
हेलो ! अरबिन्द दाई ! ज्वज्वलपा ! जिं छकलं हे हथाय् भासं धया । स्वाँय्.....स्वाँय्..... वःगु सः । पत्तु मत्तु पंगु अक्सिजनया मास्क लिकागु सः । जिगु न्हाय्पनय् तारङ्ग तुरूङ्ग थ्वत ।
    —ज्व ज्वलपा ! बुलुहं मफु मफुं सः पिज्वल ।
    —हानं मफुतलाकि छु अरबिन्द दाई ? जिं धया ।
    —स्वाँय्.....स्वाँय्.....सासः ल्हाल्हां धया दिल — ‘ग्व फु धाय्ला कि मफु धाय् न्हयाबलें थथेहेका झं झं सासः ल्हाये थाकुया वन’ । स्वाँय्......स्वाँय्.....ताः हाक सासः ल्हात । आःला मुस्सु हे तस्सकं व । मुस्सु वःगु सःलं फोननं न्हाय्पं हे पीच्यात ।
    —अरबिन्द दाई आःला मुस्सुनं तस्सकं वल निं । लालागु भपिया दियाला छिं ? जिं धया ।
    —गन खः धका । वासः प्वःलं हे प्वाः जाय्का बी ।
वं मफु मफुं धया च्वन । स्वाँय्.....स्वाँय्.....वःगु सः हानं मुस्सु तई ।
    —अरबिन्द दाई । बुलुहं खं ल्हाना दिसं । कि मफुसा फोन तैबिला ?
    —म्वाःम्वाः थन जिं याकचा । छं तता जु नं थन मदु ।
    हानं ताः हाक हे स्वाँ.....स्वाँ.....वई ।
    —गन झाई दिलले ? वयकनं मफुतला ? जिं न्यना ।
    —म्हींग तिनि वयानं नुगः चुया अपरेशन जुल । अस्पतालय् तिनि । जि न पिहांहे वने फु थ्व चिकुलां । सिलिण्डरया अक्सिजनला भतिचा हे त्वतेज्युगु मखुत धयां । सासः हे हःहः पनिगु ।
    थाकुकहे अरबिन्द दाईनं सासः ल्हाई ।
    फोननं यक्को हाला च्वने मखुत अरबिन्द दाई । छिगु बाखं नकतिनि ब्वनागु उकिं छक लुमंका फोन यानागु । थ्व बाखं छिगु खयानं छिं न्हयब्बया द्यगु शैलि सम्बाद बिचार यक्को हे बालां ताल । छित भिन्तुना नापं बधाई ।
    —अं...अथेहे मेपिन्सं नं फोन याना हल ।
    —काः थौं यात फोन तयेका न्हें अरविन्द दाई । छन्हु आम्कन हे वयेका ।
    —ज्यु ज्यु वाले ।
    हानं स्वां...स्वां...या हे सः । अरविन्द दाईनं मंमदु मंमदु फोन तया बिल ।
    फोन जक छु तया बिया अरविन्द दाईया बारे अतितया खं त जिगु नुगःलय् झ्वःछु वया बिल । तः फिगु सफूया पानाथें पुतु पुइका च्वना । न्हापं काय् बुबलय् गुलि लय्ता । बंय्हे पलाः मजूथें । खंक्व सित च्या त्वंक जुल । चिपं जक थ्युकु बलय् अवलेहे छगु लख मयाकहे खर्च जुल धका धाःगु न्यना । कय्तापूजा अलें निम्हं काय्पिं व म्हयाय्या ब्याहा नं अथेहे तः जिक हन । आः थौं निम्हं तिपुं ल्वगिपिं । छम्ह नुगःचुया ल्वय् । छम्ह दमया । आः थज्याबलय् हे छें न काय्पिं दु । न म्हयाय् । काय् भौपिन्त । म्हयाय् जिलाजंयात । थ्वला खहे खतका छुं मपा । तर छुयाय् मफुबलयनं सुं थन मदु । निम्ह तिपु जक । मिजं मिसायात । मिसा मिजंयात । जीबनला अथेहे याना न्हयाका वःगु खः । आः थौं निम्हं मफुबलय् स्वले गज्यगु जुगु । निन्हु प्यन्हूं लनिगु ल्वये साला म्वालका न्हयाथें यनासां तरे जुइका । अज्यगु ल्वये मखुत । मिसां मिजं यात स्वये मफुत । मिजं मिसा यात स्वये मफुत । थज्याबलय् हे मदुसा छु यायेत धैगु नि थ्व मचाखाचात । गुला गुला मछि प्वाथय् तया बुइका थाकु त्यानु मधासें इमित नका त्वंका ब्वलंकल जब पपु बःलाना वल चखुंबखुं ब्वथें काय्पिं निम्ह तलं न्हय्गु समुन्द«पारी थ्यन । इमित थुखे छें मां बौया छु च्युता । फुला मफुला । नला मनला । नयेत दुला मदुला । चागःचा तिना छवय्थें लिफः तुलामवः । मचाखाचायात बिदेसय् छवय्गुनं ल्वय्हे धकासा जुल । न्हापासा मचाखाचात बिदेसय् जूसा मांबौया न्हाये तै । आः ला ख्वाः क्वछुइगुका । थ्व समाजयात जक मखु देसयातहे ल्वय् जुल । फः पिं फुपिं योग्य शिक्षितपिं बिदेसय् । मफुपिं अशक्तपिं बुह«ा बुह«ी जक देसय् जुल धासा गथे दे बिकास जुई । देसनं ल्वगिहे मखा जुई ।
    ....हं ! जि नं थारा न्हूल । अरबिन्द दाईया खं लुमंका च्वनाम्हेस्या । जि नं छम्ह जक काय् । वयानं पासापिं फुकं धयाथें बिदेस वने धुंकल । वनं वने धका जुल । गुलि हेका । दुरू त्वंम्ह मचां पिरे यायथें थिपिथापाहे मरू । गुलि सित धायेके बिया न्यंगु हे मखु । थौं सुनां धाःगु न्यन जुइ आःजक वनेगु खं मल्हात । पसलय्हे पाः हिले थें च्वना बिल । नुगलय् खं वाय्कं वाय्कुं च्वनाम्हेस्या छकलं ‘अय् साहुजि।’ धयां तिनि झसङ्ग वन । पसलय् च्वना च्वंनाम्हेस्या ताल स्वरे । पसःवम्ह नं वातां । जि नं वातां । जिगु हे ताल खना जुइका जि नं वनं ।
    छन्हु सन्ध्याकाया ई । सन्ध्याकाया न्हिपौथ्यंक वल । थय्क छु स्वया न्हयोने पतिया छकु कुंचाय् ‘ साहित्यकार अरबिन्द अस्पतालय् ’ काचा काचा वनिं स्वयां । आइसियु लय् तया तःगु हें प्यन्हू दय् धुंकुंगु बुखं । जित ग्यासे वल । छुं जक जुइगुला ? न्हापा छगुहे बिचारधाराया पासा । थौं साहित्यकारया हैसियतनं पासा । छम्ह मिलेजुम्ह । अने खँ खं कुसाकुतिं कुला बिल । जि नं गज्यम्ह धयनिं थौतक नं मसीका च्वनेमाल । छखे आःला छुं भतिचा जिल जुइ धका च्वनागु । ग्वःन्हू हे दत्त धकासा पिहांपिंन जुइमफया थःगुहे छें या कोथाय् मुक्तक सपूmछगू बिमोचन याका पिथना दयुगु । अबलेनं लीमलाना जि वने मफूत । कन्हे अस्पतालय् जक छु स्ववने धैगु बिचा याना पासा पिनिगु फोन वल वहे न्हिपौ स्वस्वंया खं ।
    पासा व जि अस्पताल वना । तप्यंकहे अस्पतालया बेद नं ८ पाखेया कोथाय् वना । छकला बेदय् च्वना च्वंम्ह अरबिन्द दाई मखुथें ताल । म्हसिके थाकुल । अक्सिजनया मास्कं न्हाय् म्हुतुप्वाः तिना तःगु । वनं क्वछुना च्वंगु । गन म्हसिके फै । बुलुहुं जि क्वछुना अरबिन्द दाई धया ज्वज्वलपा याना ।
    थयक छु बुलुहुं थःस्वत हानं क्वछुल । पासा व जि थीक च्वंगु प्वक्तांगु बेदय् फ्यतुना। अन कोथाय् अरबिन्द दाईया सम्धिपिंनं बिरामी स्वःझापिं जुया च्वन । ब्वना यंकम्ह पासानं बिरामीयात जक त्वलाहां स्वयाच्वन । न्बवायेगु छुं कुतः मया । अरविन्द दाई नापं वयानं उलि खं ल्हाये मज्यु धैथें डिस्टर्ब मयासें च्वंगु जुया च्वन । तर जिगु नुगः मच्वं । बुलुहुं जि दना वना ।
    —जिं सिहे मसिल अरबिन्द दाई । म्हिग बहनि न्हिपौ स्वयानिं तिनि सिल ।
    वं म्हुतुइ तैतगु अक्सिजन मास्क लिकाल । न्हासय जक तल । अरबिन्द दाईया जि नापं खं ब्याके हथाय् चाःगु जिं चाल । स्वाँय्....स्वाँय्....सासः या दथुइ बुलुंहुं न्ववाय्गु कुतः याना दिल । जि अरबिन्द दाईया छयं नापं च्वना क्वछुछुं खं न्यना च्वना । वं जित अस्पतालया बेदं बक पत्र लः ल्हाना च्वन ।
    —घौ निघौ जक ति कम्प्युटर टाइप याये ल्यं दनि बाखं सपूmछगु पिथने बिचा । उकुन्हु हे नतसा सिधैगु खः मतः मवैगु पाः लाना सिधयके मफूत । आः ग्वः गबले डिस्चार्ज जुइगु खः । याकनं डिस्चार्ज जुया छें वने । टाइप क्वचायेका सपूmपिथना हे छवये ।
    पासां जित बिरामी नापं उप्पो खं ल्हाये मते धैथें ल्हाः भाय् याना च्वन । घौ छघौ मयात अरबिन्द दाई नापं च्वनागु । नाडिया घरि स्वयाम्हे स्या जिगु नुगः पीपी न्हुल । लिहां वने मानि धयाथें हथाय् जुल । बिदा कया निम्हं लिहां वया ।
    लंय् वयाम्हेसित पासां खँ थ्वकथ्वकं वल । जिगु न्हाय्पनय् वयागु खं भ्या भतिहे द्धहां मवं । जिगु न्हायपनय् वहे जक सः थ्वया च्वन गुम्ह दम ल्वचं अय् च्वंक मफुया नं अस्पतालया बेदं हे न्ववानाच्वन ‘याकनं डिस्चार्ज जुया छें वने कम्प्युटर टाइप क्वचायेका बाखं सफू छगु पिथनेगु ।’
    थ्वहे खं दासि वया च्वन लं धुच्छि हे।
    छें थ्यंका जाजि नये धुंबलय् लिबायनं धुंकल । द्येनेत जिं कुतः याना । जिं न्हय् वयके मफूत । अस्पतालया छगू छगू लु बा वयाच्वन । पासा मफु बलय् नांप जि छन्हू अस्पतालय पिवाच्वने मफुत । छगू चा द्यना पाःहिला बी मफूत । मफू बलय्हे जिं छुं याये मफूत । जि लाचारी जुल । जिला जिं छम्ह च्वमिया नाता तक हे क्यंके मफुत । धिकार जि । थ्व गज्यागु बिदम्बना । छम्ह च्वमिं च्वमिया ब्यथा छक हे ई बिया न्यने मफुगु धिकार खः । धिकार ।
    बरू अरबिन्द दाई हे गुलि धैर्य तयेफु । हाननं छप्ती हे मग्या । गुलि तक साहस दु । सु सुनानं मस्वसां मग्या । थम्हं यायेमाःगु यायेगु प्रण । लिसा लिसा कया धया च्वन । याकन डिस्चार्ज जुया छें वने कम्प्युटर टाइप क्वचायेका बाखं सफू छगु पिथने ।